الهی به مردان در خانه ات            به آن زن ذلیلان فرزانه ات

به آنانکه با امر روحی فداک           نشستند و سبزی نمایند پاک

به آنانکه از بیخ و بن زی زیند         شب و روز با امر زن می زیند

به آنانکه مرعوب مادر زنند             ز اخلاق نیکوش دم می زنند

به آن شیر مردان با پیشبند           که در ظرف شستن به تاب و تبند

به آنان که در بچه داری تکند          یلان عوض کردن پوشکند

به آنانکه بی امر واذن عیال            بیاید در از جیبشان یک ریال

به آنانکه با ذوق و شوق تمام         به مادر زن خود بگویند: مامان

به آنانکه دارند با افتخار                 نشان ایزو...نه "زی ذی نه هزار"

به آنانکه دامن رفو می کنند            ز بعد رفویش اتو می کنند

به آنانکه درگیر سوزن نخند             گرفتار پخت و پز مطبخند

به آن قرمه سبزی پزان قدر             به آن مادران به ظاهر پدر

الهی به آه دل زن ذلیل                  به آن اشک چشمان "ممد سیبیل"

به تنهای مردان که از لنگه کفش      چو جیغ عیالاتشان شد بنفش

که ما را بر این عهد کن استوار         از این زن ذلیلی مکن بر کنار

به زی ذی جماعت نما لطف خاص    نفرما از این یوغ ما را خلاص